آساره زله

X

آساره زله

شعر


	درباره وبلاگ روح اله محمدی در اول مهر 58 در شهر کوهدشت لرستان برای بار اول به دنیا گریستم لیسانس تاریخ هستم اما هر سال یک شغل دارم و فعلن سرگرم کار در معدن سنگ هستم (که به نظرم سخت ترین کار جهان هم باشد) چند سالی است چیزهایی می نویسم. بعضی به آنها می گویند - شعر - بعضی ها هم چیزی نمی گویند برای دل خودم شعر می گویم. هیچ ادعایی هم ندارم سالها پیش نستعلیق می نوشتم و حال دلم برای قلم هایم به اندازه معشوقه ام تنگ شده چند دفتر شعر به چاپ رسانده ام بیشتر مواقع حالم بد است و پیش می آید بعضی روزها هم بیخودی خوشحال باشم در فیس بوک هیچ صفحه ای ندارم و همین وبلاگ را هم سال به سال به روز نمی کنم با قطعیت می گویم از هیچ کس در جهان بشریت بدم نمی آید ولی از خیلی ها دلخور هستم ...... تا باران .... منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب دی 1391 شهریور 1391 اردیبهشت 1391 مهر 1389 شهریور 1389 مرداد 1389 آرشيو آرشیو موضوعی اشعار روح خدا اشعار دیگران داستان کوتاه نقد ادبی زندگی نامه پیوندها رضا جعفري مجيد اسطيري حجت خسروي مهدي ذبيحي فرهود علي جهانيان محمدرضا غلامي آنطرق تر از افق جليل صفر بيگي آرمان غلامي مسعود اکبری راد مریم ملک دار مریم آذر ایمان فرستاده سیده زینب اطهری صادق دهقانی علی عبدالهی کافه گاندی نیزار سعید عندلیب مجتبا فدایی الهام میزبان محمد کاظم کاظمی محمد علی بهمنی فاطمه اختصاری میلاد عرفان پور بهروز یاسمی امید قاسمی{تا باران}194 کتاب شعر انجمن شاعران ایران رباعی{امینی}علی همتی شاعران انتظار کردستان حسین جنتی مهدی فرجی علي جعفري ايلام شاعران بيرجند وفا مهدي آخرتي حرف ناگفته ايمان مرصعي عزيز شيوا 2 هيچ (شكوفه سليماني ) RSS Powered By BLOGFA.COM


	آرش " اي آب نديده ها و آبي شده ها بي جبهه و جنگ انقلابي شده ها مديون شب حمله ي جانبازانيد اي بر سر سفره آفتابي شده ها " چند روز پيش اختتاميه سوگواره ملي 72 راوي آسمان در بيرجند بود. جناب دكتر بهروز ياسمي يكي از داوران بخش شعر اين سوگواره بود كه با وجود كسالت شديد جسمي دو روز متوالي به فرودگاه مهراباد مراجعه نمودند اما موفق به پرواز نشدند شايد باورتان نشود در روز اول بخاطر اصابت يكي از ماشين هاي فرودگاه به هواپيما پرواز كنسل شد و روز بعد هم كه رسوايي لغو تمام پروازهاي كشور بخاطر بدهكار بودن شركت هاي هوايي به شركت نفت ما را از زيارت مهمان عزيزمان محروم كرد ( قرار بود كتاب " من ميوه ممنوعه نچيدم آقا " با حضور دكتر ياسمي و اساتيد ادبيات دانشگاه بيرجند نقد بشود كه به زمان ديگري موكول شد) بهرحال راستش آنقدر زندگي براي مردم سخت شده است كه آدم مگر خيلي حالش خوب باشد كه در اين شرايط بتواند براي چشم و ابروي معشوقه اش شعر بگويد. حاكميت دچار كشمكش شده است.همه دارند براي ميزهايشان مي جنگند بدجوري هم مي جنگند مردم واقعا فراموش شده اند. سبد غذايي شان هر روز كوچك تر و كم تنوع تر ميشود عكسي در اينترنت ديدم كه خيلي براي خودمان افسوس خوردم و اونم اين بود كه تمام مقامات ژاپن جلوي دوربين تلويزيون تا كمر خم شده بودند و بخاطر سونامي و زلزله از مردم عذرخواهي كرده بودند. آنوقت هزاران ميليار از حق اين مردم دزديده ميشود و نه كسي استعفا ميدهد و نه كسي عذرخواهي ميكند و تازه چيزي هم طلبكار مردم هستند و از بس به اصول اخلاقي پايبندند در رسانه هايشان اسم اختلاص كننده ها را با اختصار مي آورند آيا حق اين مردم اين بود؟؟ مردمي كه هشت سال با جهان جنگيدند و 33 سال است كه مرد و مردانه پشت انقلابشان ايستاده اند.حالا حاكميت دستاويز خانواده لاريجاني ها و دانشجوها و احمدي نژادي شده كه هيچ خاطره اي از جنگ ندارند شايد سهم من ( بخاطر محيط جغرافيايي زندگي ام ) از جنگ به اندازه تمام سيستم مقننه و مجريه و قضاييه باشد. من نميدانم كسانيكه به اندازه سر سوزني در رييس جمهور شدن احمدي نژاد تاثير داشته اند فردا در پيشگاه خدا چه جوابي به مردم خواهند داد خدا خودش به حق عظمتش شر اين شش ماه پيش رو را از اين مردم مظلوم به دور بگرداند با يك غزل جديد به روزم جنگ هم عاقبت كار جهان نيست رفيق هيچكس بهر من و تو نگران نيست رفيق درد هجران و غم دوست چه سخت است ولي دردي اندازه ي درد -غم نان - نيست رفيق بس كن اين لابه و اصرار و تمنا از مرگ آنكه بايد بكشد در جريان نيست رفيق روزي ار صحبت تقسيم جهان هم باشد سهم ما بيشتر از يك چمدان نيست رفيق آنكه - جان داد - به ايران عزيز آرش بود ورنه اين از هنر تير و كمان نيست رفيق اينكه گويند به ماها كه -بيا شاه شويد - جز همان نقشه ي - سلطان و شبان - نيست رفيق گفته بودم به گمانم كه كسي مي آيد كه نيامد . گله از حدس و گمان نيست رفيق ... \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در چهارشنبه بیستم دی 1391 \|


	سلام به همه کسانی که نام من را می دانند و هرازگاهی آن را چه خوب و چه بد به زبان می آورند من همه تان را دوست دارم ... با چند کار کوتاه به روزم ۱. پاییز درست از وسط بهار رد می شود به تک تک درخت ها سر می زند پای چشمه می نشیند خستگی در می کند و راه می افتد ............................................................................ ۲. به نقشه خیره می شوم شهرم را پیدا می کنم سری به مادرم میزنم و برمیگردم ................................................................. ۳. دلم برایت تنگ شده است مثل زن و شوهری که عمری همدیگر را دوست داشته اند و در یک تصادف مرده اند و هر کدام را در روستایی دور ازهم دفن کرده اند ..................................................................... \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در شنبه یازدهم شهریور 1391 \|


	آن شب که تفنگ خسته شد در مشتم غلتید به روی ماشه اش انگشتم چون عاقبت نبرد بی فایده بود هم سنگر بی باک خودم را کشتم با عرض سلام و ادب و احترام به خدمت همه دوستان عزیزم و پوزش بی کران بابت تاخیر دو ساله ام و پوزش بی کران تر از هشتصد و نه نفری که در این دو سال برای این حقیر کامنت گذاشته اند و با این حال باز هم نتوانستم کامنت هایشان را بخوانم . راستش زندگی و امرار معاش انقدر جدی شده که فرصت و دل و دماغ ور رفتن با کامپیوتر برایم نمانده حالا هم چاپ مجموعه رباعی مشترک بداهه ام با عنوان " من میوه ی ممنوعه نچیدم آقا " که برای اولین بار در ایران انجام شده {منظورم چاپ بداهه است نه بداهه سرایی} بهانه ای شد که این وب را به روز کنم همه تان را دوست دارم به امید روزهای خوب فرخنده باشید . \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در جمعه هشتم اردیبهشت 1391 \|


	مثلث آآآی آن ها که به بی برگی من می خندید مرد باشید و بیایید و کنارم بزنید. با یک غزل نسبتن جدید از مجموعه در دست چاپ " حوای نیمه راه" در خدمتم قبلن از عنایت و بزرگواری همه سپاسگزارم داستان ما حدیث پونه ها و مارهاست آنکه می خندد به من همسایه ی دیوارهاست آخرش مثل نظامی سر به صحرا می نهم درد من یک نسخه ای از مخزن الاسرار هاست ترک دلبر کار آسانی است . باور میکنی؟ من خودم ترکیده ام تریاک او را بارهاست .۱. سرزمین سبز من کز ناکسان خالی شده است لاله هایش رسته از خون سپه سالارهاست آه ای باران بعد از زلزله کاری بکن هرچه که بذر غزل داریم در آوارهاست لهجه ی چوپانی ام را بره ها فهمیده اند نی که نه. اندوه من اندازه ی نیزارهاست یک مثلث یک علم . بانو خطر یعنی همین مرگ من پشت یکی از این همه اخطارهاست. .۱. برگرفته از یک جمله معروف که " ترک کردن سیگار کار خیلی راحتی است من هزار بار این کار را کرده ام" انوشه باشید \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در پنجشنبه یکم مهر 1389 \|


	مسیح دوستان نازنینم سلام از اینکه در این مدت با ابراز همدردی هاو توجهات بی دریغتون منو همراهی کردید بی نهایت ممنون و سپاسگزارم با یک بغض جدید به روزم... اینجا ستاره را از شب می ترسانند آفتاب را از آتش کوه ها را به زمین زنجیر کرده اند و کف آبه های دریا را به صورت صخره ها می کوبند خط سیر جهان از اینجا می گذرد - جلجتای دستان تو - و من به هر کجا که می نگرم تو رو در روی ناباورانت ایستاده ای - مسیح موعود - انوشه باشید \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در جمعه پنجم شهریور 1389 \|


	سال بد سال باد سال اشک سال شک سال روزهای دراز و استقامت های کم سالی که غرور گدایی کرد سال درد سال پست سال عزا...... من عشقم را در سال بد یافتم که می گوید " مایوس نباش " ؟ من امیدم را در یاس یافتم مهتابم را در شب عشقم را در سال بد یافتم و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم گر گرفتم.... شاملو این روزها به خاطر اخبار و اطلاعات ناگواری که دیدم و شنیدم از جمله: عروج خواننده بزرگ و ارزشمند موسیقی مقامی{ لری } مرحوم رضا سقایی خبر درگذشت غریبانه دوست خوب و مهربانم روانشاد آزیتا میزبان فوت غیر منتظره و ناگهانی و کمر شکن عموی جوانمرگم و همین الان هم خبر دادن که پسر داییمو به اتاق آی سی یو انتقال دادن و دکترها گفتن به برگشتنش امیدی نیست و..... خلاصه اینکه هر دم ازین باغ برایم بری رسیده از خدمت همه عزیزان عذر خواهی میکنم و احتمالا نتوانم تا چند وقتی به این دنیای مجازی بیایم که شر دنیای واقعی بد جوری گریبانم را گرفته. امید دارم معذورم بدارید و برایم دعا کنید. \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در چهارشنبه ششم مرداد 1389 \|


	زن گیرم که "نسیم" یا که "شبنم" باشد یا اینکه "سپیده" یا که "مریم" باشد آنگونه که هیچ مردی حوا نشود من هیچ زنی ندیدم آدم باشد. ۱. عشق . عشق زمینی . عشق آدمیزاد به آدمیزاد ۲. عشق . عشق الهی . عشق عابد به معبود تبلور عام عشق در گزینه اول است و صد البته چون خط کش و میزانی برای تشخیص عشق وجود ندارد و " هر کسی از ظن خود شد یار او " و چون این وادی مانند عنوانش از غبار آغاز می شود و در مه گم میشود هر کس خودش را عاشق می پندارد و البته که اگر حسن نباشد به نظر من عیبی هم ندارد. فقط می ماند برخورد با این مقوله به اعتقاد من در عشق های زمینی برخلاف تمام مظلوم نمایی ها و فرافکنی های خانم ها . بیشترین آسیب را مردها می بینند این عرض بنده هم مصداق تاریخی دارد هم استدلال امروزی پس مثالم هایم را از معروفترین عاشقانه های این سرزمین میزنم . در روزگاری که شیرین در قصر خسروپرویز آرمیده بود و با ملازمان دربار همایونی صبوحی می کرد . فرهاد سینه بر سینه کش کوه نهاده بود و جان در عنان مرگ. و بعدها هم که شیرین خودش را به مخاطره با فنا انداخت دلیل اصلی اش توجه بیش از حد خسرو پرویز به مریم.{ همسر سوگلی اش دختر امپراطوری روم.} بود در همان روزهایی که قیس بنی عامر { مجنون } از عشق لیلی دیوانه شد و سر به سر کوه ها گذاشت و تن ارزشمندش را به سنگ پرانی کودکان بخشید. لیلی با ابن سلام ازدواج کرد. و هزار البته که شرایط آن دو بخاطر جنسیت متفاوتشان در آن روزگار و در مواجهه با تنگ نظری اطرافیان حتمن فرق میکرده ولی به نظر من ازدواج لیلی هیییییچ توجیه عاشقانه ای ندارد و بازهم میگویم که حتمن توجیه عقلی و عرفی و شرعی و... دارد که " عاشقان را چه کار با عقل است ؟ " بنظر شما فرهاد و مجنون عاشق بودند یا شیرین و لیلی ؟ این رویه تاریخی پیش میرود و زن ها با بهانه کردن همین محدودیت های اجتماعی و قابلیت تغییر چهره برای مجاب کردن مخاطب { عاشق } موفق به توجیه و توضیح و تفسیر افعالشان می شوند و البته عمیق ترین ضربه های کشنده را به مرد وارد میکنند و افسوس که قبیحانه بازهم خود را نماد عشق میدانند. آه ه ه ه پی نوشت : ۱. کسی دنبال رد پایی برای پیدا کردن مصداق در زندگی خصوصی من در سطور بالا نباشد که " گشتم نبود نگرد نیست " ۲. موضع من حتمن کلی نیست و اصلا و ابدا قصد جسارت به تمام خانم ها را ندارم منظور من اکثریت قریب به اتفاق بود ۳.دلیل اصلی ام از نوشتن این پراکنده گوییها نگرانی از اتفاقاتی است که دارد برای چند نفر از دوستانم می افتدو هرچه هم نصیحت شان می کنم " نرود میخ آهنی در سنگ " ۴.دوست دارم این پست محلی باشد برای شنیدن نظرات موافقان و مخالفان منصف ۵.این روزها با اینکه چند تا کار جدید هم دارم ولی اصلن دل و دماغ شعر نوشتن ندارم همون رباعی بالا را دوباره بخونید.. سبز باشید و سرشار \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در دوشنبه هفتم تیر 1389 \|


	هرچه هست از قامت ناساز بی اندام ماست ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست با تشکر و قدر دانی از استقبال و عنایت بی کرانه و بی دریغ همه دوستان خوبم برای تهیه مجموعه ی چشم های بلوطی زاگرس .به امید سبزینه گی و درد مندی برای تمام قلم داران این دوزخ دوست داشتنی. همین که تو را نمی بینم جهان مثال خوبی است برای جهنم همین که هنوز منتظر دیدن توام روزگار تشبیه مناسبی است برای دوزخ بهشت اما حلقه ی گم شده ی دنیاست \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در چهارشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1389 \|


	با عرض سلام به خدمت همه ی دوستان ارزشمندم مجموعه ی شعرم با نام چشم های بلوطی زاگرس بعد از چهار سال بالاخره مجوز چاپ گرفت و اگر اتفاق عجیب و غریب دیگری نیفتد تا دو هفته آینده وارد بازار می شود دوستان عزیز برای تهیه مجموعه در ایام نمایشگاه کتاب نشر شاملو مراجعه نمایند البته خودم نیز از طریق ارسال پستی در خدمت همه عزیزان خواهم بود. .تا چه مقبول افتد و چه در نظر آید \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در چهارشنبه هجدهم فروردین 1389 \|


	نوروزگان شاهان می میرند ولی شادی مردم هرگز { کوروش کبیر} قرنهاست که حاکمان غیر ایرانی این سرزمین زخمی به هر شیوه ای متوسل شده اند که عید نوروز این یادگار جاویدان ملی را کمرنگ و کمرنگ تر کنند اما به همت فطرت پاک این مردم ستم کشیده عید نوروز بی هیچ تریبونی بی تردید تنها عید بزرگی است که وسیع و بیکرانه باقی مانده است و هیچ یک از اعیاد مذهبی از نظر گستردگی توجه عمومی با عید نوروز قابل مقایسه نیستند... سال نو را به همه دوستان عزیزم تبریک می گویم هفتمین سین سر سفره ما سیب که شد سال نو آمد و این حادثه تصویب که شد آیه "حول والاحوال " که من میخواندم وقتی از جانب چشمان تو تکذیب که شد... انتظار و هوس دیدن و شب بیداری با هجوم تبی از سمت تو ترغیب که شد.. همه بر روی خطی "از جلو از راست نظام " در من ساده ی وامانده به ترتیب که شد... اصلن از روز ازل باعث بدبختی بود آدم از خوردن سیبی به سراشیب که شد... پی به عمق نفس فاجعه بردم.وقتی هفتمین سین سر سفره ما سیب که شد. انوشه باشید \|+\| نوشته شده توسط روح الله محمدی در پنجشنبه بیست و هفتم اسفند 1388 \|